Πάντα πρόκειται για ασήμαντα πράγματα. Κάπου θα ακουστεί αυτό «το όνομα» και αμέσως έρχονται χίλιες αναμνήσεις. Περπατάς κάπου και δίπλα περνάει κάποιος που φοράει «το γνωστό άρωμα», το οποίο το αγαπούσες κάποτε τόσο πολύ. Το ίδιο άρωμα που σε τρέλαινε για κάποιο χρονικό διάστημα και σου θυμίζει αυτές τις εποχές. Ένας φίλος ανεβάζει κάτι στα social media και ακούς «αυτή την φωνή», την φωνή που κάποτε καλούσε το όνομά σου και σου ψιθύριζε γλυκά λόγια. Σου λείπει αυτή η φωνή, την οποία όταν ακούς χτυπάει η καρδούλα σου λίγο πιο γρήγορα. Αυτά τα ασήμαντα πράγματα που είναι σαν αγκάθια από τριαντάφυλλο που σε τρυπάνε. Δεν σου προκαλούν πλέον τόσο δυνατό πόνο, αλλά χτυπάνε κατευθείαν στην καρδούλα. Και τότε σου περνάει από το μυαλό «Μήπως δεν έχω ξεχάσει τελείως ακόμα;».

Πρόκειται για ασήμαντα πράγματα. Κάποιος/α σου στέλνει ένα μήνυμα στο messenger. Μπαίνεις στο προφίλ του/της. Μπορεί να σου προκαλεί και λίγο ενδιαφέρον. Αλλά δεν απαντάς . Σου χαμογελάνε στην καφετέρια. Δεν ανταποδίδεις το χαμόγελο. Χαμηλώνεις το βλέμμα σου ή κοιτάς αλλού. Φεύγεις. Και μετά αναρωτιέσαι «Μήπως είναι νωρίς ακόμα;».

Πάντα πρόκειται ασήμαντα πράγματα, οι οποίες σε κάνουν να καταλαβαίνεις πολλά πράγματα. Οι λεπτομέρειες είναι αυτές που σε κάνουν να καταλαβαίνεις αν έχεις ξεπεράσει την αγάπη σου ή όχι και αν είσαι έτοιμος/η να προχωρήσεις. Το θέμα είναι όμως ότι συνέχεια αμφιβάλλεις για τον εαυτό σου. Έχω ξεπεράσει την αγάπη τελείως ή όχι ακόμα; Εάν ναι, τότε γιατί επιστρέφουν οι αναμνήσεις όταν ακούω «αυτό το όνομα;»! Γιατί εκείνο το άρωμα φέρνει όλες τις αναμνήσεις; Ακόμα και αν έχω ξεπεράσει την αγάπη αυτή, είμαι έτοιμος/η να ερωτευτώ ξανά. Εάν ναι, τότε γιατί αποφεύγω νέες γνωριμίες και δεν επιτρέπω σε κανέναν να με πλησιάσει;

Μήπως τελικά δεν ξεχνάς ποτέ για πάντα; Αυτός που αγάπησε μια αγαπά για πάντα; Έτσι είναι οι αγάπες άραγε; Γιατί πάντα θα υπάρχουν οι αναμνήσεις; Τα μέρη που έχετε περπατήσει μαζί. Τραγούδια που ακούγατε μαζί; Τα μικρά κομμάτια της κατεστραμμένης σχέσης πεταμένης στο πάτωμα, τα οποία όσο και να προσπαθούσες να τα μαζέψεις, τα μικρά αυτά κομμάτια μένουν και καμιά φορά τα πατάς κατά λάθος.

Γιατί απλά δεν αφήνεσαι τότε; Ακόμα και αν πιστεύεις ότι δεν είναι όλα τελείως καλά. Θα πάνε όλα καλά, αλλά όλα στον χρόνο τους. Όλα θα πάνε καλά, είναι θέμα χρόνου μόνο. Ο χρόνος κλείνει όλες τις πληγές, ενώ τα σημάδια θα σου θυμίζουν γιατί έπρεπε να ξεχάσεις. Όλο τον πόνο που προκλήθηκε, όλα όσα πέρασες. Και ότι τα έχεις ξεπεράσει.

Δεν ξέρεις αν μπορείς να αγαπήσεις ξανά, παρόλο που το θέλεις τόσο. Όλοι μας χρειαζόμαστε σωματική και συναισθηματική επαφή. Να μας λέει κάποιος «καλημέρα» το πρωί και «καληνύχτα» το βράδυ, να ρωτάει «πως πέρασες την μέρα σου;». Να μας καταλαβαίνει και να μας αποδέχεται τις μέρες που δεν μπορούμε να αποδεχτούμε τον εαυτό μας εμείς οι ίδιοι. Να είναι δίπλα μας στις χαρούμενες αλλά και στις δύσκολες στιγμές.

Εάν όμως αμφιβάλλεις ακόμα αν έχεις ξεπεράσει την αγάπη, αυτό μπορεί να είναι η απάντησή σου. Οι αμφιβολίες δείχνουν ότι δεν είναι ακόμα κατάλληλη η στιγμή. Οπότε δώσε χρόνο στον εαυτό σου. Δεν χρειάζεται να είσαι με κάποιον μόνο και μόνο για να αποφύγεις την μοναξιά και για να ξεχάσεις πιο γρήγορα. Το σημαντικότερο είναι να αγαπήσεις τον εαυτό σου. Να αγαπήσεις τον εαυτό σου τόσο πολύ που να θέλεις να μοιραστείς αυτή την αγάπη. Ασχολήσου με τον εαυτό σου, με την καριέρα σου, με τα ταξίδια. Μάθε να περνάς υπέροχα μέσα στην μοναξιά σου. Μάθε να ζεις μέσα στην αυτάρκεια. Μάθε να αντλείς ικανοποίηση από την ζωή σου. Τότε θα καταλάβεις καλύτερα τις ανάγκες και τις επιθυμίες σου, θα κλείσεις τις πληγές σου προσφέροντας την αγάπη στον εαυτό σου. Γιατί ένας άνθρωπος που αγαπάει τον εαυτό του είναι ευτυχισμένος και ικανοποιημένος από την ζωή του και ξέρει να μοιράζεται την ευτυχία του.

Και μετά θα δεις που θα μπεις στην αγαπημένη σου καφετέρια, θα παραγγείλεις το freddo σου και θα συναντήσει το βλέμμα σου εκείνον τον άνθρωπο που θα σου χαμογελάει και θα του ανταποδόσεις το χαμόγελο…

Αλεξάνδρα Κολέσνικ MSc, Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια

Leave a Reply

Your email address will not be published.