«Σ’ αγαπάω, έτσι απλά, χωρίς λόγο» – το μεγαλύτερο ψέμα που έχει ειπωθεί ποτέ στην κοινωνία μας. Κανείς δεν σε αγαπάει χωρίς κανέναν απολύτως λόγο, φυσικά με την εξαίρεση τους γονείς σου φυσικά … Γιατί όμως αυτό ακούγεται σαν να έχει μια αρνητική χροιά; Γιατί πιστεύουμε ότι είναι σωστό να αγαπάμε και να μοιράζουμε τα κομμάτια του εαυτού μας χωρίς να παίρνουμε πίσω τίποτα απολύτως ούτε καν κάποιο μικρό μέρος της αγάπης;

Θα σας εξηγήσω αμέσως γιατί είναι λάθος αυτό το σκεπτικό πριν απογοητευτούν όλοι οι ρομαντικοί της παρέας! Ας το πάρουμε από την αρχή, μία σχέση αποτελείται από κάποιους κανόνες, τους οποίους τους ορίζουμε εμείς, ανάλογα με τις αξίες, τις αρχές, τις πεποιθήσεις δικές μας, αλλά και του/της συντρόφου μας αντίστοιχα. Κάποιες φορές πρέπει να αναδιοργανώσουμε αυτούς τους κανόνες, ανάλογα με την ηλικία, στάδιο της ζωής και τις ανάγκες δικές μας, αλλά και του άλλου αντίστοιχα, γιατί κάποιες φορές μπορεί αυτοί οι κανόνες να μην συμβαδίζουν και χρειάζεται να προσαρμοστούν για έχουμε ισορροπία στην σχέση. Αν για παράδειγμα ένας από τους δύο έχει μάθει να έχει την ελευθερία του ενώ ο άλλος δεν μπορεί να του την παραχωρήσει, εάν δεν γίνει σωστή διαπραγμάτευση και επανεξέταση των αξιών και από τους δύο, κατά πάσα πιθανότητα γρήγορα ή αργά θα αρχίσουν να δημιουργούνται συγκρούσεις. Για να αποφευχθεί αυτό και για να υπάρχουν ισορροπίες θα πρέπει να βρεθεί μια μέση λύση, χωρίς να καταπατήσει κανένας από τους δύο τα όριά του. Αλλιώς θα πρέπει να γίνει εσωτερική επαναξιολόγηση της συνθήκης στον καθένα, δηλαδή να σκεφτούν και οι δύο κατά πόσο σημαντική είναι αυτή η συνθήκη, κατά πόσο μπορεί να μετατοπιστεί η εσωτερική οπτική γωνία σχετικά με αυτήν την συνθήκη και κατά πόσο μπορεί να υποχωρήσει ο καθένας από τους δύο.

Η ρύθμιση αυτών των κανόνων είναι πολύ σημαντική για να διατηρηθεί μια σχέση. ‘Ομως υπάρχει ένας κανόνας ο οποίος είναι από τους πιο βασικούς: η ανταλλαγή στην σχέση, ή αλλιώς «δούναι και λαβείν». Θα ήταν πολύ ψυχοφθόρο κάποιος να μοιράζεται τα έντονα συναισθήματά του με τον άλλον, να του προσφέρει πράγματα και φροντίδα ενώ ο άλλος να γίνει αποδέκτης μόνο, χωρίς να προσφέρει απολύτως τίποτα στον άλλον ή να προσφέρει κατά πολύ λιγότερα σε σχέση με αυτά που λαμβάνει. Αυτό μπορεί να συμβεί, αλλά όχι για μεγάλο χρονικό διάστημα, γιατί κάποια στιγμή τα αποθέματα της ενέργειας εξαντλούνται, το αίσθημα του άδικου ενισχύεται και δημιουργούνται έντονες συγκρούσεις.

Η ανταλλαγή στη σχέση μπορεί να προϋποθέτει αμαιβαία κάλυψη οποιεσδήποτε αναγκών που μπορεί να έχει ο καθένας (από τα υλικά αγαθά μέχρι τα κορυφαία συναισθήματα). Όταν μιλάμε για αμοιβαία κάλυψη, δεν εννοούμε απαραίτητα να έχουν και η δύο την ίδια ανάγκη. Εδώ μιλάμε για συμπληρωματικότητα, ανάλογα την προσωπικότητα και την ιδιοσυγκρασία και των δύο.

Σήμερα, οι περισσότεροι άνθρωποι μαθαίνουμε να είμαστε αυτόνομα όντα. Όλα τα υλικά αγαθά συνήθως μπορούν να αποκτηθούν από κάποιον, χωρίς να χρειάζεται μια βαθιά σχέση για αυτό. Η πιο γνήσια ανταλλαγή όμως πρόκειται για κάτι το οποίο ένας άνθρωπος δεν μπορεί να αποκτήσει μόνος του. Και αυτό που δεν μπορεί να αποκτήσει κανένας μόνος του είναι η αγάπη στο σύνολό της! Τα συναισθήματα, το πάθος, η εγγύτητα, η φροντίδα, η παρέα, κτλ. ‘Ολα αυτά είναι τα κομμάτια της βαθιάς και ολοκληρωτικής αγάπης και κανένας δεν μπορεί να τα βιώσει απόλυτα μόνος τους, χωρίς την εμπλοκή του άλλου. Κάτι τέτοιο είναι αδύνατον!

Οπότε αντίστοιχα βρίσκουμε τον άλλον ο οποίος είναι όμοιος με εμάς, για να έχουμε παρόμοιες αξίες και αρχές, αλλά και ταυτόχρονα συμπληρωματικός, για να μας καλύπτει τις συναισθηματικές ανάγκες μας. Το στοιχείο της ανταλλαγής εδώ είναι απαραίτητο και υγιές, καθώς δεν μπορούμε μόνο να δίνουμε ή μόνο παίρνουμε συναισθήματα, χρόνο, προσπάθεια. Πρέπει να είναι μια διαδικασία δίκαιης ανταλλαγής, για να μην νιώθει ένας από τους δύο αδικημένος και ότι ο άλλος τον εκμεταλλεύεται, αλλά να βιώνει μια πληρώτητα και ολοκλήρωση μέσα από την διαδικασία “Δούναι και Λαβείν” στην αγάπη.

Αλεξάνδρα Κολέσνικ MSc, Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια

Leave a Reply

Your email address will not be published.