1448606677138

ΒΡΕΘΗΚΑΤΕ ΣΕ ΑΔΙΕΞΟΔΟ; ΝΑ ΘΥΜΑΣΤΕ ΤΑ ΕΞΗΣ 8 ΠΡΑΓΜΑΤΑ:

Πάντα να κοιτάτε αυτά που έχετε και όχι αυτά που έχετε χάσει. Ανεξάρτητα από το πόσο καλά ή άσχημα αισθάνεστε, καλό είναι όταν ξυπνάτε το πρωί κάθε μέρα να είστε ευγνώμονες που ζείτε γιατί κάποιος κάπου πολεμάει απεγνωσμένα για την δική του ζωή.

  1. Ο πόνος αποτελεί μέρος της ωρίμανσης

Καμιά φορά η ζωή μας φέρνει εμπόδια, καθώς είναι η ώρα να προχωρήσουμε. Και αυτό είναι καλό, γιατί συχνά δεν ξεκινάμε να πράττουμε, παρά μόνο όταν οι καταστάσεις μας αναγκάζουν να το κάνουμε.

Όταν έρχονται οι δύσκολες στιγμές, να υπενθυμίζετε στον εαυτό σας ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο και ότι καμιά φορά μετά τον πόνο ακολουθεί η επίτευξη στόχων. Να φεύγεται από εκείνα που σας προκαλούν πόνο, αλλά μην ξεχνάτε ποτέ το μάθημα που σας έχει δωθεί.

Το γεγονός ότι παλεύετε δεν σημαίνει ότι έχετε αποτύχει. Η κάθε μεγάλη επιτυχία απαιτεί αξιοπρεπή μάχη, ενώ «το καλό πράγμα αργεί να γίνει». Να έχετε υπομονή. Όλα θα φτιάξουν σε βάθος χρόνου.

Ο πόνος αλλάζει τον άνθρωπο, αντί να τον καταπολεμάτε αφήστε τον να σας βοηθήσει να ωριμάσετε.

  1. Τίποτα δεν είναι αιώνιο

Όποτε βρέχει ξέρουμε ότι κάποια στιγμή η βροχή θα σταματήσει. Μετά τη νύχτα έρχεται η μέρα, ποτέ δεν ανησυχούμε ότι η νύχτα δεν θα τελειώσει ποτέ. Κάθε φορά που σας πληγώνουν, θέλει χρόνο για να κλείσει η πληγή.

Τίποτα δεν διαρκεί αιώνια. Οπότε αν νιώθετε καλά τώρα απλά απολαύστε το, αυτό δεν θα διαρκεί για πάντα. Αν όλα σας πάνε στραβά, μην ανησυχείτε, διότι και αυτό δεν θα είναι για πάντα.

Το γεγονός ότι μπορεί να έχετε δυσκολίες στην συγκεκριμένη περίοδο της ζωής σας δεν σημαίνει ότι δεν μπορείτε να περνάτε καλά. Κάτι που σας ανησυχεί δεν είναι απαραίτητο να σας στερεί το χαμόγελο σας κατά την διάρκεια της ημέρας. Κάθε στιγμή σας δίνεται μια νέα αρχή και ένα νέο τέλος. Κάθε δευτερόλεπτο μπορεί να έχετε την δεύτερη ευκαιρία, αξιοποιήστε την.

  1. Οι ανησυχίες και τα παράπονα δεν θα αλλάξουν την κατάσταση

Αυτοί που παραπονιούνται περισσότερο καταφέρνουν λιγότερα πράγματα. Είναι πολύ καλύτερο να προσπαθήσουμε να κάνουμε κάτι και να αποτύχουμε παρά να μην προσπαθούμε τίποτα και να καθόμαστε άπραγοι.

Αν δεν πετύχατε κάτι δεν σημαίνει ότι έχετε αποτύχει σε όλα. Έχετε αποτύχει εάν παραπονιέστε και δεν κάνετε τίποτα.

Μην σταματάτε να προσπαθείτε, εάν δεν πετυχαίνει ο ένας τρόπος δοκιμάστε άλλον τρόπο. Ανεξάρτητα από το τελικό αποτέλεσμα να θυμάστε ότι η πραγματική ευτυχία έρχεται όταν σταματάτε να παραπονιέστε για τα προβλήματά σας και αρχίζετε να είστε ευγνώμονες για τα προβλήματα που δεν έχετε.

  1. Τα «πληγές» σας αποτελούν την δύναμή σας

Ποτέ μην ντρέπεστε για τις «πληγές» που σας έφερε η ζωή σας. Η «πληγή» σημαίνει ότι δεν υπάρχει άλλος πόνος πια. Αυτό σημαίνει ότι νικήσατε τον πόνο, πήρατε το μάθημά σας, γίνατε πιο δυνατοί και προχωρήσατε παρακάτω. Μην επιτρέπετε στις πληγές σας να σας αιχμαλωτίζουν στον φόβο. Αρχίστε να τις αντιλαμβάνεστε ως δύναμή σας και ευκαιρίες για να είστε ακόμα πιο δυνατοί.

  1. Ένα βήμα τη φορά

Η υπομονή και η προσδοκία δεν είναι ταυτόσημες έννοιες. Η υπομονή σας επιτρέπει να έχετε καλή διάθεση και να επιδιώκετε την πραγματοποίηση των ονείρων σας. Οπότε αν θέλετε να πετύχετε κάτι εφόσον το ξεκινάτε, να το συνεχίζετε και να το ολοκληρώνετε, αλλιώς δεν έχει νόημα να κάνετε καν την αρχή. Ακόμα και αν αυτό σημαίνει την απώλεια της σταθερότητας και άνεσης για κάποιο χρονικό διάστημα. Μπορεί να χρειαστεί να μην κάνετε πράγματα που έχετε συνηθίσει να κάνετε ή να κάνετε κάτι που δεν θεωρούσατε ότι θα μπορούσατε να το κάνετε.

Όταν έχετε μεγάλο στόχο μπορεί να προκληθεί το συναίσθημα ματαιοδοξίας και απελπισίας, λόγω του ότι μπορεί να σας φαίνεται δύσκολη ή πολύ χρονοβόρα η πραγματοποίησή του. Οπότε να τον σπάτε σε μικρούς στόχους για να τους πετυχαίνετε έναν έναν φτάνοντας σε βάθος χρόνου στην πραγματοποίηση του μεγάλου στόχου σας.

  1. Η αρνητική αντίδραση των άλλων δεν είναι δική σας υπόθεση

Δεν χρειάζεται να τα παίρνετε όλα προσωπικά. Οι άλλοι άνθρωποι μπορεί να σκέφτονται αρνητικά για σας και για τους γύρω τους και αυτό δεν πρέπει καν να σας απασχολεί. Ακόμα και αν λένε ή πιστεύουν κάτι άσχημο για σας, μπορεί να το κάνουν γιατί τις περισσότερες φορές αφορά τον δικό τους τρόπο σκέψης και αντίληψης.

Να χαμογελάτε όταν οι άλλοι προσπαθούν να σας χαλάσουν την διάθεση ή να σας υποτιμήσουν, καθώς το χαμόγελο είναι ο καλύτερος τρόπο αντίδρασης για να είστε πιο αισιόδοξοι.

Οι άνθρωποι πάντα θα λένε κάτι για σας είτε κάνετε κάτι καλά είτε άσχημα. Να μην βασίζεστε μόνο στις γνώμες των άλλων. Μην προσπαθείτε να αλλάξετε για να λάβετε αποδοχή και έγκριση από τους άλλους, ειδικά αν αυτοί οι άλλοι πιστεύουν ότι δεν είστε αρκετά καλοί. Να αλλάζετε εάν αυτό σας κάνει καλύτερους ανθρώπους.

  1. Ό,τι είναι να γίνει θα γίνει

Όταν απαλλάσεστε από τα αρνητικά συναισθήματα και τα παράπονα αρχίζετε να καταλαβαίνετε την αξία της ζωής. Να καταλαβαίνετε ότι δεν είναι πάντα όλα στο χέρι μας και δεν μπορούμε να έχουμε πάντα τον έλεγχο των πραγμάτων. Μπορείτε να προσπαθήσετε να επηρεάσετε τις καταστάσεις και μπορεί να το πετύχετε, μπορεί και όχι. Καμιά φορά αρκεί να αφήσετε τα πράγματα να συμβαίνουν, χωρίς να πιέζετε τις καταστάσεις. Απλά επιτρέψτε τους να συμβούν.

Να αγαπάτε την ζωή σας, να εμπιστεύεστε την διαίσθησή σας, να ρισκάρετε και να ανακαλύπτετε την ευτυχία σας μέσα από τα βιώματά σας.

Ο δρόμος προς την ευτυχία είναι μακρής και καλό θα ήταν να σταματήσετε με το παραμικρό να ανησυχείτε και να έχετε αμφιβολίες. Μπορεί να μην ξέρετε όλες τις εκδοχές και στο τέλος η ζωή να σας φέρει την καλύτερη.

  1. Να συνεχίζετε την κίνηση της ζωής

Μην φοβάστε να θυμώσετε. Μην φοβάστε να αγαπήσετε ξανά. Μην αφήνετε τις πληγές σας να σας περιορίζουν. Να θυμάστε ότι είναι ωραίο να έχετε θάρρος να κάνετε πράγματα. Να ψάχνετε για δύναμη μέσα σας και όχι στους γύρω σας.

Δεν χρειάζεται να γεμίζετε την ζωή σας με πολλούς ανθρώπους, καλύτερα να έχετε λίγους αλλά ποιοτικούς. Να παραδέχεστε τα λάθη σας χωρίς φόβο και εγωισμό και να παίρνετε μαθήματα από αυτά. Να κοιτάτε πίσω μόνο για να βλέπετε τι έχετε καταφέρει και να είστε περήφανοι για αυτά. Να δίνετε πολλά, να κάνετε πολλά. Να ζείτε πιο απλά.

Και να μην σταματάτε ποτέ την κίνηση της ζωής σας.

Αλεξάνδρα Κολέσνικ Ψυχολόγος MSc, Ειδίκευση στην Κλινική Ύπνωση με Βιοθυμική Προσέγγιση και στην Γνωσιακή – Συμπεριφορική Κλινική Υπνοθεραπεία.

hipnosis_a_clinica_01

ΥΠΝΩΣΗ- ΜΥΘΟΣ Ή ΑΛΗΘΕΙΑ;

Όλοι μας γνωρίζουμε λίγο ή πολύ για την ύπαρξη ενός περίεργου φαινομένου που λέγεται ύπνωση, για το οποίο έχουν διατυπωθεί διάφορες υποθέσεις ανάλογα με την εποχή και τις απαιτήσεις κάθε κοινωνίας. Ο πολύς κόσμος επηρεασμένος από τον κοινωνικό του περίγυρο, τις λαϊκές δοξασίες, τις ατομικές πεποιθήσεις, τη λογοτεχνία, τον κινηματογράφο και τη μεταφυσική παραπλάνηση αναπτύσσει μια θολή εικόνα για το πανάρχαιο φαινόμενο. Ο άνθρωπος εκ φύσεως είναι ένα δύσπιστο ον, επομένως το καθετί άγνωστο του προκαλεί φόβο και ανασφάλεια, το ίδιο συμβαίνει και στην περίπτωση  της ύπνωσης για την οποία έχουν δημιουργηθεί διάφοροι μύθοι.

Κάποιοι ισχυρίζονται ότι η ύπνωση είναι μια αφύσικη και μεταφυσική κατάσταση που προέρχεται από εξωτερικούς παράγοντες. Όμως  η ύπνωση είναι μια φυσιολογική λειτουργία, μια εσωτερική δυνατότητα που ενυπάρχει στον άνθρωπο αλλά και στα περισσότερα ζώα. Δεν υπάρχει δηλαδή κάποιος εξωτερικός παράγοντας υλικός ή άϋλος που να μπορεί να μας επιβάλλει να υπνωτιστούμε. Η ύπνωση είναι ουσιαστικά προϊόν του ίδιου του ατόμου ενώ ο υπνοθεραπευτής παίζει ρόλο του οδηγού που μας κατευθύνει και μας βοηθάει να περάσουμε στα μονοπάτια του ψυχισμού μας που παρουσιάζουν ενδιαφέρουν για την θεραπεία. Η ονειροπόληση, η φαντασία, η έκσταση και η μυσταγωγία είναι ορισμένα στοιχεία της ύπνωσης.

Από τη μια πλευρά υπάρχουν κάποιοι που πιστεύουν ότι η ύπνωση είναι ύπνος ή όνειρο κατά το οποίο ο υπνωτιζόμενος χάνει τη επαφή με την πραγματικότητα και παραμένει κολλημένος στην κατάσταση ύπνου. Από την άλλη πλευρά κάποιοι ισχυρίζονται ότι ο υπνωτιζόμενος παραμένει ουσιαστικά ξύπνιος ή ότι τα λεγόμενά του αντιστοιχούν στην πλήρη πραγματικότητα.

Στην πραγματικότητα ο υπνωτιζόμενος κατά την ύπνωση δεν είναι ούτε ξύπνιος, ούτε βρίσκεται σε ύπνο και ονειρεύεται. Η ύπνωση είναι μια ενδιάμεση κατάσταση ανάμεσα στον ύπνο και την εγρήγορση. Η ετυμολογική συγγένεια των λέξεων ύπνωση και ύπνος πιθανόν οφείλεται στο ότι ο υπνωτιζόμενος έχει κλειστά μάτια, παρόλο που η ύπνωση μπορεί να πραγματοποιηθεί και με ανοιχτά μάτια του υπνωτιζόμενου. Ο υπνωτιζόμενος μπορεί να βγει από την κατάσταση ύπνωσης μετά από λίγα κιόλας λεπτά μετά το τέλος της ομιλίας του υπνωτιστή. Δεν χάνει την επαφή με την πραγματικότητα, αλλά ακούει τη φωνή του υπνωτιστή και έχει την αντίληψη του χώρου.

Ταυτόχρονα βρίσκεται στην εσωτερική πραγματικότητα κατά την οποία  εστιάζεται στην ανάκληση του αναδυόμενου υποσυνείδητου υλικού. Οι εικόνες και το υλικό που ανακαλούνται έχουν την προέλευσή τους στο ίδιο υπόστρωμα με τα όνειρα και την φαντασία, ελέγχονται και κατευθύνονται από τον ίδιο τον υπνωτιστή αλλά και τον υπνωτιζόμενο. Αυτό το υλικό λοιπόν αν και παίζει πολύ σημαντικό ρόλο για την διαδικασία της υπνοθεραπείας λόγω της συμβολικής του αξίας, δεν μπορεί να αποτελέσει όμως έγκυρο στοιχείο για την απόδειξη των αληθινών συμβάντων, καθώς έχει την προέλευσή του στην φαντασία, επομένως δεν χρησιμοποιείται ως αποδεικτικό υλικό στα δικαστήρια.

Επίσης είναι λάθος να πιστεύει κανείς ότι η ύπνωση είναι επικίνδυνη για το ανθρώπινο σώμα ή ότι ο υπνωτιστής μπορεί να μας επιβάλλει κάτι που δεν θέλουμε ή να μας υπνωτίσει κάποιος παρά τη θέλησή μας. Κατά τη διάρκεια της ύπνωσης δεν παρουσιάζεται κανένας κίνδυνος ούτε για το σώμα μας ούτε για τον ψυχισμό μας. Όμως η ύπνωση δεν είναι η χαλάρωση αν και η χαλάρωση είναι μέρος της ύπνωσης. Κανένας δεν μπορεί να υπνωτιστεί χωρίς τη θέλησή του ούτε να κάνει κάτι που δεν επιθυμεί να κάνει.

Η ύπνωση προϋποθέτει την συνεργασία του υπνωτιζόμενου και του υπνωτιστή και βασίζεται στην εμπιστοσύνη, την συνείνεση και αμοιβαίο σεβασμό. Χωρίς την συγκατάθεση του πρώτου δεν είναι δυνατή η διαδικασία της ύπνωσης.

Όπως παρατηρεί ο Γκρέιαμ Γουάγκσταφ: «Συνήθως νομίζουμε ότι η ύπνωση είναι μια εναλλακτική κατάσταση της συνείδησης και ότι ένα υπνωτισμένο άτομο βρίσκεται σε κατάσταση έκστασης, από την οποία μπορεί να βγει μόνο κατόπιν εντολής του υπνωτιστή. Όμως δεν είναι έτσι. Αν μελετήσουμε το ηλεκτροεγκεφαλογράφημα ενός ατόμου σε κατάσταση ύπνωσης θα διαπιστώσουμε ότι δε διαφέρει και πολύ από εκείνο ενός ξύπνιου ατόμου σε χαλάρωση. Υπάρχουν διάφορες απόψεις και θεωρίες σχετικά με τη φύση της υπνωτικής κατάστασης, ένα όμως είναι βέβαιο: ότι με την ύπνωση το άτομο δε χάνει τη δύναμη της βούλησης».

Τέλος, ο υπνωτιζόμενος θυμάται όλα όσα είχε πει και είχε κάνει κατά τη διάρκεια της διαδικασίας της ύπνωσης. Αρκετοί πιστεύουν ότι τη δυνατότητα να υπνωτιστεί κάποιος ή να γίνει κάποιος υπνωτιστής έχουν ορισμένα μόνο άτομα ή άτομα «ψυχικά δυνατά ή αδύναμα». Ο καθένας μπορεί να υπνωτιστεί με μόνη προϋπόθεση την εμπιστοσύνη που πρέπει να έχει ο υπνωτιζόμενος στον υπνωτιστή.

Αλεξάνδρα Κολέσνικ Ψυχολόγος MSc, Ειδίκευση στην Κλινική Ύπνωση με Βιοθυμική Προσέγγιση και στην Γνωσιακή – Συμπεριφορική Κλινική Υπνοθεραπεία.

maxresdefault

ΠΩΣ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΕΙΤΑΙ Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΤΗΣ ΥΠΝΩΣΗΣ ΚΑΙ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΕΥΕΙ; ΨΥΧΟΔΥΝΑΜΙΚΕΣ ΕΠΙΔΡΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΥΠΝΩΣΗΣ.

Ύπνωση είναι φυσική κατάσταση που μπορεί να βιώνει ο καθένας. Ο καθένας έχει την δυνατότητα να υποβληθεί σε ύπνωση. Σε κατάσταση ύπνωσης το άτομο αποκτά μια ιδιαίτερα διευρυμένη μνήμη, θυμάται πράγματα, συναισθήματα και γεγονότα που ίσως να έχε ξεχάσει. Έτσι, ορισμένες φορές δημιουργείται μια ψευδαίσθηση ότι έχει αποκτήσει μια περίεργη μυστηριώδη διαύγεια,  ακόμα και σε εμβρυακό στάδιο και μπορεί να μοιάζει με παραίσθηση.

Πριν από 5.000 χρόνια, οι Αιγύπτιοι και οι Βαβυλώνιοι θεράπευαν με υπνωτικές τεχνικές, οι Σουμέριοι, οι αρχαίοι Έλληνες και οι Ρωμαίοι γνώριζαν το θεραπευτικό ύπνο. Ο οφθαλμίατρος James Braid, στις αρχές του 19ου αιώνα φέρεται να ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε τον όρο ύπνωση για την trance, που είχε μάθει από τους προκατόχους του, ενώ στην Ινδία, ο James Esdaile, την ίδια χρονική περίοδο, έκανε 1.000 μικρές επεμβάσεις και 300 μεγαλύτερες, από τις οποίες οι 19 ήταν ακρωτηριασμοί με ύπνωση.

Όμως στη συνείδησή μας η ύπνωση συνδέεται με τον Freud ίσως επειδή εκείνος έδωσε έμφαση στη μέθοδο της ύπνωσης στη σύγχρονη εποχή με σκοπό την θεραπεία των ψυχικών διαταραχών. Το 1886 εγκαταστάθηκε στη Βιέννη ως νευρολόγος με δύο «όπλα» που χρησιμοποιούσε για την θεραπεία: την ηλεκτροθεραπεία και τον υπνωτισμό. Επειδή όμως πίστευε ότι η ηλεκτροθεραπεία δεν είχε να του προσφέρει πολλά, το εγκατέλειψε κ βασίστηκε κυρίως στην ύπνωση που τη θεωρούσε πιο αποτελεσματική.  Ο Freud χρησιμοποιούσε την μέθοδο της ύπνωσης και της υποβολής για τη θεραπεία της υστερίας σε γυναίκες καθώς εκείνη την εποχή ήταν αρκετά συχνό και ανησυχητικό φαινόμενο. Αυτός υπνώτιζε τις ασθενείς του με σκοπό να τις κάνουν να ξαναγυρίσουν στην ψυχική κατάσταση όπου το σύμπτωμα είχε πρωτοεμφανιστεί, έτσι ώστε εμφανίζονταν οι ασυνείδητες  αναμνήσεις και οι ιδέες. Η εξήγηση και η προέλευση των συναισθημάτων των ασθενών αποτελούσε την κάθαρσή τους καθώς έκανε τους ασθενείς να απαλλαγούν  από τις «τρομακτικές» αναμνήσεις και τα συμπτώματα να υποχωρήσουν.

Σήμερα την ύπνωση χρησιμοποιούν για την θεραπεία διαφόρων ψυχικών διαταραχών όπως είναι άγχος, στρες, ιδεοληψία, κάπνισμα, φοβίες, κατάθλιψη, διαταραχές προσωπικότητας, σεξουαλικά προβλήματα, άγχος, αυτοάνοσα νοσήματα, ψυχοσωματικά συμπτώματα, κτλ.

Επειδή οι περισσότερες ψυχικές διαταραχές δημιουργούνται εξαιτίας της διαταραχής της ισορροπίας του ψυχισμού, η μέθοδος της ύπνωσης επαναφέρει αυτή την ισορροπία και προκαλεί την θεραπεία του ασθενή. Η κλινική υπνοθεραπεία δηλαδή βοηθά τον ασθενή να καταφέρνει ελέγξει και να αλλάξει τον τρόπο που αντιδρά σε διάφορα ερεθίσματα, ώστε να ερμηνεύει διαφορετικά και να συμπεριφέρεσαι διαφορετικά. Ο υπνωτισμός επηρεάζει συγκεκριμένες περιοχές του εγκεφάλου, ακόμα μπορεί να βελτιώσει τη νοητική συγκέντρωση.

Η θεωρία της νεοδιάστασης υποστηρίζει πως η ύπνωση προκαλεί μια κατάσταση έκστασης, δηλαδή του διαχωρισμού της συνείδησης. Ενώ τα χαρακτηριστικά της ύπνωσης είναι:

  • Υψηλή συγκέντρωση της προσοχής και προσήλωση
  • Διαταραγμένη αίσθηση του χρόνου και του εαυτού του ατόμου
  • Μειωμένη αυτοσυνείδηση
  • Μη λογική, συμβολική, μεταφορική σκέψη
  • Υποβλημότητα- η τάση αποδοχής και απόκρισης στις υποδείξεις κατά τη διάρκεια της ύπνωσης

Ο καθένας από μας μπορεί να υποβληθεί επιτυχώς σε ύπνωση, και όχι μόνο κάποια άτομα με  «ειδικές»ιδιότητες. Αυτό σημβαίνει επειδή η δεκτικότητα στην υποβολή βρίσκεται σε χειμερία νάρκη σε κάθε άνθρωπο, αλλά δεν την αντιλαμβάνεται επειδή  πρυτανεύει η λογική. Όταν αντίθετα προκαλείται ύπνωση, τότε αυτή η δεκτικότητα απελευθερώνεται, κυριαρχεί η φαντασία και οι εντυπώσεις μετατρέπονται σε αισθήσεις  και εικόνες.

Η ύπνωση μπορεί να πραγματοποιηθεί πιο εύκολα κάτω από τις δυο βασικές συνθήκες:

  1. Την εγκαθίδρυση μιας συναισθηματικής σχέσης ανάμεσα στον υπνωτιστή και τον υπνωτιζόμενο η οποία χαρακτηρίζεται από την απόλυτη εμπιστοσύνη και υποταγή του δεύτερου στον πρώτο.
  2. Το χειρισμό των φυσιολογικών αντιδράσεων του υπνωτιζόμενου από τον υπνωτιστή.

Η διαδικασία της ύπνωσης γίνεται με την επικέντρωση των αισθήσεων στο εσωτερικό του ατόμου (εσωτερική εστίαση). Πρόκειται για μια ευχάριστη και άνετη διαδικασία χαλάρωσης και αφήματος, όπου ο καθένας μπορεί να πετύχει να πραγματοποιήσει τις θετικές αλλαγές που επιθυμεί.

Αλεξάνδρα Κολέσνικ Ψυχολόγος MSc, Ειδίκευση στην Κλινική Ύπνωση με Βιοθυμική Προσέγγιση και στην Γνωσιακή – Συμπεριφορική Κλινική Υπνοθεραπεία.

17943756_shutterstock_160079378.limghandler

ΣΩΜΑΤΙΚΕΣ ΕΠΙΔΡΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΥΠΝΩΣΗΣ.

Είναι πλέον γνωστή η επίδραση που έχει η ψυχική μας κατάσταση στον οργανισμό μας και οι επιπτώσεις αυτής της επίδρασης μπορούν να αποδειχθούν καταστροφικές! Τα δυνατά αρνητικά συναισθήματα μπορούν να αποδυναμώσουν το ανοσοποιητικό σύστημα, αυτό έχει ως συνέπεια την εμφάνιση κάποιων ασθενειών. Ενώ ανάλογα με το βαθμό που βιώνει ο ασθενής τα αρνητικά συναισθήματα, επιδεινώνεται η κατάστασή του, όπως συμβαίνει σε περίπτωση του καρκίνου, του όγκου και της ελκώδους κολίτιδας, απλού κρυολογήματος, λοιμώξεων του αναπνευστικού, κτλ.

Ο πρωτοπόρος ερευνητής Lawrence LeShan προτείνει μια αιτία για το χρόνια αδύναμο ανοσοποιητικό, στην αντίληψή του που ονομάζεται «η προσωπικότητα με καρκινική ροπή». Αυτή η άτυχη προσωπικότητα φαίνεται να προδιαθέτει κάποιους ανθρώπους στον καρκίνο. Χαρακτηριστικά όμως η χαμηλή αυτοπεποίθηση και καταπιεσμένος θυμός, δημιουργούν αφανείς ορμόνες που καταπιέζουν το ανοσοποιητικό. Αυτή η προσωπικότητα επηρεάζει την ικανότητα του οργανισμού να αντιστέκεται στις ασθένειες. Μετά από αρκετά χρόνια, το χρόνια αδύναμο ανοσοποιητικό μπορεί να επιτρέψει την δημιουργία καρκίνου.

Μια άλλη θεωρία που αφορά την χρόνια αδυναμία του ανοσοποιητικού, υποθέτει ότι ο καρκίνος συχνά εμφανίζεται 18 μήνες με 2 χρόνια μετά από ένα δυσάρεστο γεγονός στη ζωή του ασθενή. Μια αναδρομή πίσω 2 χρόνια στη ζωή του ασθενή, πριν την διάγνωση, μπορεί να δώσει πολύτιμες πληροφορίες. Το συναισθηματικό τραύμα μπορεί να προκληθεί από κάποιο σημαντικό γεγονός, όπως ένα διαζύγιο ή ο θάνατος αγαπημένου προσώπου ή μια κρίση στην καριέρα ή στα οικονομικά του ατόμου, εκτός και αν ο ασθενής κατέφυγε στο αλκοόλ, τα ναρκωτικά ή άλλες ουσίες που προκάλεσαν σημαντική φθορά στο συκώτι του ή απλώς έχει αλλάξει τη διατροφική του συνήθεια. Μονάχα ο εντοπισμός τέτοιων γεγονότων, μπορεί να εμπνεύσει τον ασθενή να πάρει πίσω τον έλεγχο και να προσπαθήσει να ανανεώσει το ανοσοποιητικό του. Ο εντοπισμός τέτοιων γεγονότων μπορεί να πραγματοποιηθεί μέσω της ύπνωσης.

Επίσης η υπνοθεραπεία έχει χρησιμοποιηθεί για πολλές παθολογικές καταστάσεις, όπως είναι η ρύθμιση της πίεσης, έλεγχο του πόνου, αντιμετώπιση του συνδρόμου του ευερέθιστου εντέρου, ενδυνάμωση του ανοσοποιητικού συστήματος και καταπολέμηση των μολύνσεων, για την ψωρίαση, το έκζεμα, το άσθμα, διακοπή του καπνίσματος και της βουλιμίας, αντιμετώπιση των ναυτιών και των εμετών λόγω χημειοθεραπείας, κ άλλα.

Πώς όμως λειτουργεί η ύπνωση σε αυτές τις περιπτώσεις; Μέσω της ύπνωσης πραγματοποιείται η νοερή απεικόνιση που βοηθά στον ασθενή να χρησιμοποιήσει τη φαντασία του με σκοπό να φτάσει νοητικά στον τελικό του στόχο, δηλαδή να «ζήσει» την επιθυμητή κατάσταση, έστω και μέσω της φαντασίας. Αν και δεν είναι ακόμα πλήρη κατανοητός ο τρόπος της λειτουργίας της ύπνωσης ως θεραπευτικής μεθόδου, πάντως είναι εμφανή τα αποτελέσματά της στην αντιμετώπιση του πόνος, της ναυτίας, της κούρασης και του συναισθηματικού κινδύνου. Η εξήγηση είναι απλή: πρόκειται για μια κατάσταση βαθιάς χαλάρωσης κατά την οποία υπάρχει μια καλύτερη επικοινωνία μεταξύ του εγκεφάλου και του υπόλοιπου σώματος δια μέσου νευρικών ωθήσεων, διαφόρων χημικών ουσιών και ορμονών.

«Το νευρικό σύστημα, ελέγχεται από τον εγκέφαλο, και φτάνει σε όλους τους αδένες του ενδοκρινικού συστήματος με όλα τα κόκαλα, τους μυς, τα εσωτερικά όργανα, και ακόμη και οι τοίχοι των φλεβών και αρτηριών. Ο εγκέφαλος παράγει χιλιάδες διαφορετικά είδη των χημικών προϊόντων και απελευθερώνει στην κυκλοφορία του αίματος. Αυτές οι χημικές ουσίες κυκλοφορούν σε όλο το σώμα και να επηρεάσει τη δραστηριότητα και τη συμπεριφορά όλων των ιστών του σώματος. Μπορεί επίσης να επηρεάσει τη συμπεριφορά της καρδιάς με τα νεύρα της διείσδυσης του καρδιακού ιστού, που επηρεάζει τον καρδιακό ρυθμό και άλλες πτυχές της λειτουργίας της καρδιάς».

Έτσι κατά την οδοντιατρική πράξη, την χειρουργική επέμβαση για τον καρκίνο του μαστού ή την θεραπεία σπασίματος των κοκκάλων η μέθοδος της ύπνωσης παίζει πόλο της φαρμακευτικής αναισθησίας.

Ο θεραπευόμενος μέσω της ύπνωσης μεταφέρεται σε μια διαφορετική κατάσταση συνείδησης, που ονομάζεται trance  και συνοδεύεται από μια σειρά υποκειμενικών αλλαγών, όπως η περιορισμένη ικανότητα προσοχής, η αλλαγή της αντίληψης του σώματος, η αλλαγή της αντίληψης του χρόνου, και άλλα, όπου ο θεραπευόμενος αποκτά τον έλεγχο της φυσικής και συναισθηματικής κατάστασης του πόνου.

Επίσης η θεραπεία ύπνωσης μπορεί να ανακουφίσει την εντερική φλεγμονή που παρατηρείται στην ελκώδη κολίτιδα. Η διαδικασία της ύπνωσης μπορεί να προκαλέσει μερικές χημικές αλλαγές στο έντερο που σχετίζονται με την φλεγμονή στην ελκώδη κολίτιδα. Γιατί συμβαίνει αυτό δεν είναι ξεκάθαρο. Ενδεχομένως η θεραπεία να έχει άμεσες επιδράσεις στην δραστηριότητα του εντέρου ή να επηρεάζει την ανοχή του πάσχοντα στον πόνο ή την αντίληψη τους για τον πόνο.

Οι τεχνικές χαλάρωσης μπορούν να ανακουφίσουν την πίεση και να βοηθήσει στην ώθηση του ανοσοποιητικού συστήματος. Η κλινική υπνοθεραπεία βοηθά τον θεραπευόμενο να καταφέρνει να διατηρεί την ηρεμία του και τον έλεγχο, κάτι που επιτυγχάνεται μέσω τεχνικών αναπνοής. Ακόμα η  ύπνωση μπορεί να ανακουφίσει από τον πονοκέφαλο και τον πόνο στην πλάτη, αλλά και να βοηθήσει στην αντιμετώπιση της εξάρτησης από το αλκοόλ, το κάπνισμα, το φαγητό ή τα ναρκωτικά, αλλά και στην διαδικασία της απώλειας του βάρους. Για την επιτυχή αντιμετώπιση το μόνο που απαιτείται είναι η απόλυτη συγκατάθεση και η συνεργασία του θεραπευόμενου.

Πολλοί αμφισβητούν την ύπνωση ως θεραπευτικής μεθόδου και προβάλλουν διάφορες δικαιολογίες της άρνησής της μέχρι και το ότι τα αποτελέσματά της είναι τα χαρακτηριστικά αποτελέσματα του φαινομένου placebo. Όμως η συμβολή της ύπνωσης είναι εμφανής και δεν είναι απλή θεωρητική υπόθεση αλλά επιστημονικώς αποδεδειγμένη μέθοδος που βασίστηκε σε πολλά πειράματα και έχει βοηθήσει σε πολλούς ασθενείς με ψυχικές και σωματικές διαταραχές.

Αλεξάνδρα Κολέσνικ Ψυχολόγος MSc, Ειδίκευση στην Κλινική Ύπνωση με Βιοθυμική Προσέγγιση και στην Γνωσιακή – Συμπεριφορική Κλινική Υπνοθεραπεία.

psychologyslide1

ΒΕΛΤΙΩΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ.

Σύμφωνα με τις έρευνες του Τζορτζ Μίλλερ το 1956 κάθε δευτερόπλεπτο οι αισθήσεις μας βομαβαρδίζονται από εκατομμύρια δεδομένα, ενώ το συνειδητό μας μπορεί να επεξεργαστεί μόλις πέντε με εννέα δεδομένα ταυτόχρονα. Όλες οι υπόλοιπες πληροφορίες φιλτράρονται μέσα από «ασυνείδητα φίλτρα» τα οποία ονομάζονται μεταπρογράμματα. Αυτά καθορίζουν που στρέφουμε την προσοχή μας, πως επεξεργαζόμαστε τα δεδομένα και πως τα εκφράζουμε.

Μαθαίνοντας και παρατηρώντας αυτά τα μεταπρογράμματα στον εαυτό μας και στους άλλους μπορούμε να διευκολύνουμε την καθημερινότητά μας και την επικοινωνία μας με τους άλλους.

Παρόλο που υπάρχουν πολλά μεταπρογράμματα εδώ θα μελετήσουμε τα έξι πιο συνηθισμένα.

  1. Πρόληψη/Αντίδραση

Πρόληψη: τάση να αναλαμβάνετε δράση και να προκαλείτε εξελίξεις. Αναλαμβάνετε δράση και ολοκληρώνετε τις εκκρεμότητες. Ίσως οι άλλοι να εκνευρίζονται μαζί σας, ειδικά αυτοί που λειτουργούν αντιδραστικά. Κάποιες φορές δείχνετε ιδιαίτερη προτίμηση στις δουλειές που έχουν σχέση με τις πωλήσεις.

Αντίδραση: προτίμηση στο να κάνετε μια εκτίμηση των πραγμάτων και περιμένετε να συμβούν. Αντιδράτε στις καταστάσεις και ταυτόχρονα προτιμάτε να ηγεθεί κάποιος άλλος. Αναλαμβάνετε δράση μόνο εάν θεωρείτε ότι είναι κατάλληλη στιγμή. Έχετε την τάση να υπεραναλύετε καταστάσεις.

Ανάλογα τις συνθήκες κάποιος μπορεί να εκδηλώνει τάσεις πρόληψης ή αντίδρασης, π.χ. στο εργασιακό περιβάλλον να λειτουργεί αντιδραστικά, ενώ στην οργάνωση των διακοπών να λειτουργεί προληπτικά.

  1. Προσέγγιση/Απομάκρυνση

Η πλειοψηφία των ανθρώπων λειτουργεί με το σκεπτικό προσέγγισης του ευχάριστου και απομάκρυνσης του δυσάρεστου. Το ευχάριστο και το δυσάρεστο βέβαια ορίζεται από τις αξίες και τις πεποιθήσεις του καθενός.

Προσέγγιση: διατηρείτε σταθερή την συγκέντρωση σε έναν συγκεκρομένο στόχο και όχι στο να λύσουν τα πιθανά προβλήματα. Συχνή η χρήση των λέξεων «καταφέρνω», «παίρνω», «κερδίζω», «έχω», «κατορθώνω», «πετυχαίνω», κτλ.

Απομάκρυνση: επικεντρώνεστε στην επίλυση και στην αποφυγή των πιθανών προβλημάτων. Συχνή η χρήση των λέξεων «αποφεύγω», «καραργώ», «αποτρέπω», «ξεφορτώνομαι», «επιλύω», κτλ.

  1. Επιλογές/Διαδικασίες

Επιλογές: προτιμάτε να δοκιμάζετε νέους τρόπους, αγαπάτε την ποικιλία, σας αρέσει να αρχίζετε να κάνετε πράγματα ακόμα και αν δεν τα ολοκληρώνετε πάντα. Δοκιμάζετε νέες μεθόδους και παρακάμπτετε τους κανόνες. Χρησιμοποιείτε τις φράσεις «αυτοσχεδιάζω», «παρακάμπτω τους κανόνες», «δυνατότητες», «πειραματίζομαι», «ας δοκιμάσω και άλλον τρόπο», κτλ.

Διαδικασίες: προτιμάτε να ακολουθείτε καθορισμένες μεθοδολογίες, κανόνες και διαδικασίες. Δεν προτιμάτε τις αλλαγές, ακολουθείτε το κάθε βήμα της διαδικασίας μέχρι το τέλος και αν για κάποιους λόγους δεν τα καταφέρνετε μπορεί να απογοητευτείτε. Χρησιμοποιείτε τις φράσεις «ακολουθώ τα βήματα», «υπακούω τους κανόνες», «βήμα προς βήμα», κτλ.

  1. Εσωτερικό/Εξωτερικό

Εσωτερικό: εμπιστεύεστε την κρίση σας και τον εαυτό σας για να πάρετε μια απόφαση, βασίζεστε στα δικά σας κριτήρια. Χρήση φράσεων «μόνο εσύ μπορείς να το κρίνεις», «είναι δικός ου θέμα», «δες το και μόνος σου», «εσύ αποφασίζεις», κτλ.

Εξωτερικό: χρειάζεστε την γνώμη των άλλων για να πάρετε μια απόφαση, χρειάζεστε τον έπαινο και τις αντιδράσεις των άλλων για να ξέρετε πως τα πηγαίνετε. Χρήση φράσεων «μου έχουν πει», «οι άλλοι πιστεύουν ότι», «μου είπε το εξής», κτλ.

  1. Γενικό επίπεδο/ Επίπεδο λεπτομέρειας

Γενικό επίπεδο: βλέπετε την γενική εικόνα μιας κατάστασης, δυσκολεύεστε με τις λεπτομέρειες και προτιμάτε το γενικό ή θεωρητικό επίπεδο. Χρησιμοποιείτε τις λέξεις «επισκόπηση», «γενική εικόνα», «στόχος», κτλ.

Επίπεδο λεπτομέρειας: σχεδιάζετε βήμα βήμα την πορεία για τον μεγάλο στόχο, ασχολείστε με λεπτομέρειες. Έχετε δυσκολία στο να καθορίσετε τις προτεραιότητες και επεξεργάζεστε τις πληροφορίες σειριακά. Χρησιμοποιείτε τις λέξεις «σχέδιο», «πρόγραμμα», «ειδικά», κτλ.

  1. Ομοιότητα/Διαφορά

Ομοιότητα: όταν μαθαίνετε κάτι καινούριο προσπαθείτε να ταυτίσετε τις νέες πληροφορίες με τις ήδη υπάρχουσες. Δεν προτιμάτε τις αλαλγές και τις θεωρείτε απειλητικές για την ισορροπία σας. Χρήση λέξεων «ίδιος», «ολόιδιος», όπως πάντα», αμετάβλητος», κτλ.

Διαφορά: όταν μεθαίνετε κάτι καινούριο και παρατηρείτε σε τι διαφέρουν οι νέες πληροφορίες από τις ήδη υπάρχουσες. Χρειάζεστε συχνές αλλαγές, βαριέστε εύκολα. Χρήση λέξεων «διαφορετικός», «ολοκαίνουριος», «τροποιήση», κτλ.

Δεν χρησιμοποιούμε ένα μεταπρόγραμμα μόνο και για όλη μας την ζωή, αλλά συνηθίζουμε να λειτουργούμε με συνδυασμό μεταπρογραμμάτων, ανάλογα τις συνθήκες και ποιο μεταπρόγραμμα θεωρούμε πιο άνετο για μας.

Οπότε μπορούμε να εντοπίσουμε τα μεταπρογράμματα που χρησιμοποιούμε σε διάφορους τομείς της ζωής μας. Αυτό μπορεί να μας βοηθήσει στο εντοπίσουμε τα μεταπρογράμματα που έχουν επιτυχία σε κάποιους τομείς και να μάθουμε να τα χρησιμοποιούμε στους τομείς που έχουμε λιγότερη επιτυχία.

Η αναγνώριση των μεταπρογραμμάτων βοηθάει επίσης στην επίλυση προβλημμάτων επικοινωνίας, καθώς αναγνωρίζοντας σε ποιο μεταπρόγραμμα βρίσκεστε εσείς και ο άλλος μπορείτε να αντιληφθείτε για ποιο λόγο έχετε συγκρουσιακές καταστάσεις και να προσαρμοστείτε πιο εύκολα.

Προσπαθήστε να παρατηρείτε τον τρόπο λειτουργίας των άλλων αλλά και το λεξιλόγιο που χρησιμοποιούν. Αυτό μπορεί να σας διευκολύνει την καθημερινότητά σας και την επικοινωνία με άλλους ανθρώπους.

Αλεξάνδρα Κολέσνικ Ψυχολόγος MSc, Ειδίκευση στην Κλινική Ύπνωση με Βιοθυμική Προσέγγιση και στην Γνωσιακή – Συμπεριφορική Κλινική Υπνοθεραπεία.

lg

ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΣΑΣ ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΤΗΝ ΖΩΗ.

  • Να υποστηρίζετε τους άλλους με κάθε ευκαιρία. Η υποστήριξή σας βοηθάει στην εξέλιξη του άλλου.
  • Μην υποτιμάτε τον εαυτό σας, αλλά μην υποτιμάτε ούτε τους άλλους.
  • Να λέτε μόνο τα καλά για τον άλλον άνθρωπο. Εάν δεν μπορείτε να βρείτε κάτι καλό στον άλλον, καλύτερα να μην πείτε κάτι.
  • Να παρατηρείτε τους άλλους και αυτά που κάνουν, τότε πάντα θα βρείτε να πείτε κάτι καλό για τον άλλον και αυτό που θα πείτε θα είναι ειλικρινές.
  • Να δίνετε προσοχή στα θετικά χαρακτηριστικά του άλλου. Εάν ο άλλος δεν έχει εξελίξει κάποια θετικά χαρακτιριστικά, τονίστε την παρουσία τους στην συμπεριφορά του άλλου, ώστε να θέλει να τα εξελίξει ο ίδιος.
  • Μην κατηγορείτε τους άλλους.
  • Μην κριτικάρετε τους άλλους. Ακόμα και αν ξεκινάτε να το κάνετε αυτό, σχετίστε την κριτική με την συμπεριφορά του άλλου και όχι με τα στοιχεία του χαρακτήρα του και την ιδιοσυγκρασία του.
  • Δεν χρειάζεται να δείχνετε πάντα την υπεροχή σας απέναντι στους άλλους. Εάν θέλετε να σας θέλουν για παρέα, κάντε τους άλλους να νιώθουν σημαντικοί όταν είναι κοντά σας.
  • Πάντα να παραδέχεστε τα λάθη σας. Και να ζητάτε συγγνώμη όταν έχετε άδικο.
  • Για να υπολογίσουν την γνώμη σας είναι καλύτερο να προτίνετε κάτι, παρά να διατάζετε αυταρχικά.
  • Ο εκνευρισμός είναι η ένδειξη ότι ο άλλος έχει ανάγκη από υποστήριξη. Οπότε να είστε προσεκτικοί στο τι θα κάνετε όταν κάποιος είναι εκνευρισμένος.
  • Να είστε καλοί ακροατές. Δεν χρειάζεται να μιλάτε πάντα.
  • Καμιά φορά επιτρέψτε στον άλλον να νομίζει ότι εκείνος πρώτος είχε την καλή ιδέα για κάτι και όχι εσείς. Τι είναι πιο σημαντικό για σας, να έχετε δίκαιο ή να είστε ευτυχισμένοι;
  • Ακόμα και όταν ο άλλος έχει άδικο, αφήστε τον να τα βγάλει από μέσα του αντί να τον διακόπτετε. Εάν δεν τα βγάλει πρώτα από μέσα του, δεν πρόκειται να σας ακούσει και να συμφωνήσει μαζί σας.
  • Εάν είναι σημαντικό για σας να σταματήσετε έναν τσακωμό, κάντε ένα βήμα πίσω και ίσως μπορείτε να παραδεχτείτε ότι έχετε άδικο. Καμιά φορά είναι πιο σημανιτκό να σταματήσει η σύγκρουση, παρά να αποδείξετε ότι έχετε δίκαιο.
  • Να κάνετε πιο συχνά δώρα χωρίς λόγο στον εαυτό σας και στους άλλους. Δεν χρειάζεται να περιμένουμε τις γιορτές.
  • Μάθετε να ελέγχετε τα συναισθήματά σας, ειδικά τα αρνητικά.
  • Αντί να βρίσκεστε πάντα στο επίκεντο της προσοχής, μάθετε να παρατηρείτε.
  • Να χαμογελάτε πιο συχνά, ακόμα και στις καταστάσεις που σας στεναχωρούν. Να χαμογελάτε με το ζόρι εάν χρειαστεί.
  • Κατά την συζήτηση να προφέρετε το όνομα του συνομιλητή, αυτό θα του προκαλεί ευχάριστα συναισθήματα.
  • Μάθετε να συγχωρείτε, τόσο τους άλλους, όσο και τον εαυτό σας.

Αλεξάνδρα Κολέσνικ Ψυχολόγος MSc, Ειδίκευση στην Κλινική Ύπνωση με Βιοθυμική Προσέγγιση και στην Γνωσιακή – Συμπεριφορική Κλινική Υπνοθεραπεία.

833473

ΒΙΑΣΜΟΣ-ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ Ή ΑΤΟΜΙΚΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ;

Ο βιασμός είναι μια κοινωνικά κατακριτέα πράξη και το κείμενο αυτό δεν προσπαθεί για κανένα λόγο να δικαιολογήσει την αποτρόπαια πράξη, αλλά να παραθέσει τις πιο γνωστές θεωρίες για τα αίτια της συμπεριφοράς των βιαστών.

Παρόλο που υπάρχουν τόσες θεωρίες, δεν υπάρχει συγκεκριμένο ψυχολογικό προφίλ του βιαστή, καθώς η ομάδα των καταδικασμένων βιαστών είναι μικρή, ενώ πολλοί δράστες δεν έχουν καταδικαστεί. Έχουμε μάθει να ταυτίζουμε τους βιαστές με άτομα που κατάγονται από χαμηλά κοινωνικοοικονομικά στρώματα, ωστόσο αγνοούμε το γεγονός ότι οι περισσότεροι βιασμοί δεν γίνονται τη νύχτα από αγνώστους, αλλά κατά την διάρκεια της ημέρας από γνωστά στο θύμα άτομα.

Οι άνδρες των μεσαίων και των ανώτερων κοινωνικών στρωμάτων διαπράττουν επίσης βιασμούς, μόνο που προστατεύονται περισσότερο, λόγω της «συνωμοσίας σιωπής», όπου το θύμα δεν τολμάει στο να προχωρήσει στην καταγγελία.

Είναι εντυπωσιακό του πόσο υψηλός είναι ο αριθμός των δραστών που είναι παντρεμένοι, έχουν παιδιά και προβαίνουν και σε άλλες εγκληματικές πράξεις όπως ασέλγεια, αιμομιξία, αποπλάνηση ανηλίκων, κτλ.

Επίσης, σημαντική είναι η αναφορά ότι ο νόμος προστατεύει «επιλεκτικά» τα θύματα του βιασμού. Εάν η γυναίκα «δεν πληρεί» τα πρότυπα κυρίαρχου θηλυκού στερεότυπου, παρεμβαίνουν άλλοι παράγοντες, που υποστηρίζουν ότι το θύμα έδωσε την συγκατάθεση με άμεσο ή έμμεσο τρόπο (π.χ. προκλητικό ντύσιμο, προκλητική συμπεριφορά, κ.α.). Η ίδια η κοινωνία αποδίδει τις ευθύνες του βιασμού στο θύμα. Επιπλέον, η εξευτελιστική, καχύποπτη και επιφυλακτική αντιμετώπιση του θύματος από την αστυνομία, αναγκάζει την πλειοψηφία των θυμάτων να μην προχωράει καν στην διαδικασία της καταγγελίας.

Οι θεωρίες για το βιασμό διακρίνονται σε δύο μεγάλες κατηγορίες, ψυχοπαθολογική και κοινωνιολογική. Οι θεωρίες της πρώτης κατηγορίας αναζητούν τα αίτια σε ατομικούς παράγοντες, ενώ της δεύτερης στο κοινωνικό περιβάλλον.

Με βάση τις θεωρίες της πρώτης κατηγορίας, ο βιαστής είναι ένα ψυχικά διαταραγμένο άτομο με νευρωτική, ψυχωτική ή σχιζοφρενική φύση. Μέσα από αυτό το πλαίσιο υποστηρίζεται ότι ο βιαστής μπορεί να πάσχει από σεξουαλική ανεπάρκεια, απωθημένο σύμπλεγμα ευνουχισμού,  ενδοψυχικές συγκρούσεις, εσωτερική δυσαρμονία και κοινωνική απομόνωση. Επίσης, μπορεί να έχει υπάρξει θύμα σεξουαλικής παρενόχλησης κατά την παιδική του ηλικία.

Οι θεωρίες της δεύτερης κατηγορίας υποστηρίζουν ότι η ίδια η προσωπικότητα είναι προϊόν κοινωνικοποίησης και αλληλεπίδρασης του ατόμου με το περιβάλλον. Αναφέρει ότι στον βιασμό ο δράστης δεν αποσκοπεί στην ίδια την σεξουαλική πράξη, αλλά στην απόκτηση κύρους, γοήτρου και επιβολής μέσα από αυτήν. Ο εξευτελισμός, η υποταγή και η ταπείνωση του θύματος προσφέρει στον δράστη ικανοποίηση και όχι τόσο η ίδια η πράξη.

Ενώ υπήρξε θεωρία της απαγορευτικότητας που ελκύει το άτομο στο να διαπράξει τον βιασμό, ο Chappell παρατήρησε ότι δεν υπήρχε συσχετισμός ανάμεσα στην απαγορευτικότητα και τον βιασμό και παρέθεσε την θεωρία της σχετικής αποστέρησης. Στην θεωρία αυτή αναφέρεται ότι ο άνδρας που απορρίπτεται σε μια σεξουαλικά φιλελεύθερη κοινωνία, βιώνει πιο έντονα την αποστέρηση από ότι σε μια πιο αυστηρή προς σεξουαλική έκφραση κοινωνία, καθώς στην δεύτερη ενεργοποιούνται οι μηχανισμοί εκλογίκευσης. Έτσι πλήττεται ο εγωισμός και ο ναρκισσισμός του ατόμου και αυξάνεται η αίσθηση ανεπάρκειας.

Στο βιασμό η γυναίκα αποπροσωποποιείται και ο θύτης της αποδίδει διάφορα κυρίαρχα στερεότυπα (π.χ. «εύκολη», «κοινή», κτλ.), όπου εξουδετερώνεται η ιδιότητα του θύματος και έχουμε άρση ενοχών του θύτη. Ο θύτης δεν έχει τα χαρακτηριστικά του δυναμικού, ασυγκράτητου αρσενικού όπως πιστεύουμε συχνά λανθασμένα. Η υποτίμηση του θύματος είναι η βασική ιδέα της πράξης και ενδεχομένως να είναι προϊόν προβολικής ταύτισης, όπου εκφράζεται η ίδια η υποτίμηση του θύτη για τον εαυτό του.

Ακόμα, ο βιαστής μπορεί να νιώθει συναισθήματα ανεπάρκειας, έλλειψης, αδυναμίας και φόβου απέναντι στο παντοδύναμο γυναικείο πρότυπο. Από κοινού με κοινωνικές επιταγές για την εικόνα του «πραγματικού» άνδρα, προκύπτει η ανάγκη απόδειξης του ανδρισμού και της ισχύος του.

Ο Groth αναφέρεται στα τρία κυρίαρχα συστατικά του βιασμού: οργή, εξουσία και σεξουαλικότητα. Με βάση αυτά διαχωρίσει τους βιασμούς σε τρία είδη: σε οργισμένο (η σεξουαλικότητα προβάλλει ως εχθρική ενέργεια), εξουσιαστικό ( η σεξουαλικότητα συνιστά έκφραση κυριαρχίας) και σαδιστικό (η οργή και η εξουσία ερωτικοποιούνται).

Το θύμα όμως υποφέρει όχι μόνο εκείνη την στιγμή, αλλά και στην υπόλοιπη ζωή, όπου το τραύμα αφήνει ανεπανόρθωτα σημάδια. Η γυναίκα βιώνει την ριζική αποδιοργάνωση της ζωής της. Τα σωματικά και ψυχολογικά συμπτώματα παρατείνονται μέσα στον χρόνο, ενώ τα συναισθήματα φόβου, άγχους, ντροπής, ακόμα και ενοχών εμμένουν για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα και εάν δεν επεξεργαστούν μπορούν να παραμείνουν για πάντα. Όσο περίεργο και αν ακούγεται, το θύμα στιγματίζεται από την κοινωνία.

Τροφή για σκέψη, μήπως κάνουμε κάτι λάθος;

Αλεξάνδρα Κολέσνικ Ψυχολόγος MSc, Ειδίκευση στην Κλινική Ύπνωση με Βιοθυμική Προσέγγιση και στην Γνωσιακή – Συμπεριφορική Κλινική Υπνοθεραπεία.

Οι θεωρίες είναι από το βιβλίο «Μυθολογίες βίας και καταστολής», Τσαλίκογλου Φ.

advice-assistance-button-guidance-thumbnail

ΟΤΑΝ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ …

Μέσα στον πόνο και την ανησυχία τους συχνά οι άνθρωποι μου ζητούν συμβουλές. Συμβουλές τύπου να χωρίσουν ή όχι, να παραιτηθούν από την δουλειά ή όχι, κτλ, κτλ. Το δίλημμα. Νιώθουν πίεση από την κοινωνία, από κάποιον άλλον αλλά και από τον ίδιο τον εαυτό τους. Ο πόνος, ο φόβος, η ανησυχία, το άγχος, η ανασφάλεια, η θλίψη και άλλα συναισθήματα που κάνουν την ζωή αφόρητη και την απόφαση ποιο από τα δύο να κάνουν ακόμα πιο δύσκολη.

Μέσα από την δυσφορία επιθυμούν κάποιος να τους απαλλάξει από αυτά τα δυσάρεστα συναισθήματα, να τα πάρει μακριά τους, να τους δώσει μια συμβουλή που θα τους «σώσει» και θα κάνει την «σωστή» επιλογή για εκείνους. Κάποιος ειδήμων, γνώστης, έμπειρος, σοφός, κτλ. κτλ. Ψάχνουν την απάντηση έξω από τον εαυτό.

Είναι τεράστιο το λάθος όμως οποιοσδήποτε «γνώστης» να απαλλάξει τον άλλον από την ευθύνη που είναι δική του και να την πάρει πάνω του. Όσα πράγματα και να ξέρει κάποιος, όσες εμπειρίες και να έχει, όσο καλή πρόθεση και να έχει, είναι αδύνατον να δώσει την «σωστή» συμβουλή σε ένα δίλημμα που πονάει τον άλλον.

Γιατί γίνεται αυτό; Γιατί όλες οι απαντήσεις βρίσκονται μέσα μας και πρέπει να μάθουμε να τις αναζητούμε.

Εκείνη την στιγμή αυτός που πονάει βιώνει μια εσωτερική σύγκρουση. Σύγκρουση ακάλυπτων αναγκών, πλευρών του εαυτού, κομματιών της ψυχής. Όσο αυτές οι πλευρές βρίσκονται σε σύγκρουση, τόσο δεν έχει νόημα καμία συμβουλή κανενός, όσο «σωστή» και να φαίνεται. Διότι όποια απόφαση και να παρθεί, η μια από τις πλευρές θα είναι δυσαρεστημένη, η μια από τις δύο ανάγκες παραμένει ακάλυπτη, με αποτέλεσμα την παρουσία της δυσφορίας, ακόμα και του πόνου.

Δεν μπορούμε λοιπόν να «απαλλάξουμε» κάποιον από την ανάληψη της ευθύνης του για τις ανάγκες που έχει, καθώς αυτό θα είναι λάθος και θα αδικείται κάποια από αυτές τις δύο πλευρές που συγκρούονται. Η έννοια της ευθύνης έχει ταυτιστεί λανθασμένα με την έννοια της κακής και βαρετής υποχρέωσης.  Δεν είναι έτσι όμως! Η ευθύνη είναι το δικαίωμα επιλογής! Δικαίωμα επιλογής να αισθάνομαι καλά, όμορφα και ευχάριστα μέσα στον εαυτό μου. Αλλά και αντίθετα, να αισθάνομαι δυσάρεστα, άσχημα και πόνο. Οπότε είναι η επιλογή μας, το δικαίωμά μας και η ευθύνη μας να αλλάξουμε κάποια πράγματα στην ζωή μας, στον τρόπο πως λειτουργούμε, σκεφτόμαστε, αισθανόμαστε. Μια από αυτές τις αλλαγές είναι η συμφιλίωση με τις ανάγκες μας, με τις πλευρές του εαυτού μας. Η διαπραγμάτευση, η κάλυψη των αναγκών, η αποδοχή, η αγάπη του εαυτού για τον εαυτό! Μόνο όταν συμφιλιωθούμε με τον εαυτό μας και τις ανάγκες μας, τότε θα μπορέσουμε να πάρουμε οποιαδήποτε απόφαση, χωρίς πόνο, χωρίς δυσφορία, χωρίς φόβο.

Αλεξάνδρα Κολέσνικ Ψυχολόγος MSc, Ειδίκευση στην Κλινική Ύπνωση με Βιοθυμική Προσέγγιση και στην Γνωσιακή – Συμπεριφορική Κλινική Υπνοθεραπεία.